valkuil 4
De toekomst invullen
Je leeft niet wat er is… maar wat er misschien gaat komen
Ze waren er al.
In haar hoofd.
De gesprekken.
Het huis.
De toekomst.
Nog vóór het echt begonnen was.
Hij zei iets kleins.
Een grapje misschien.
Of een zin met een randje belofte.
En ergens…
haakte er iets aan.
Niet hard.
Niet bewust.
Maar stilletjes begon het.
Het verhaal.
Je zag het voor je.
Hoe het zou kunnen zijn.
Hoe het zou groeien.
Hoe het zou worden.
Alsof je alvast vooruit liep
in een sprookje
dat nog niet geschreven was.
Omdat je verlangt
Naar samen.
Naar zekerheid.
Naar een plek waar het klopt.
En dus vul je in.
De lege plekken.
De stiltes.
De stukjes die je nog niet weet.
Totdat je niet meer kijkt naar wat er is…
✦ maar naar wat het zou kunnen worden
Het begint vaak onschuldig.
Een gedachte.
Een kleine droom.
Tot je ineens verder bent
dan waar je werkelijk staat.
Herken je deze dromen?
Misschien gebeurt er dit.
Je probeert iets vast te houden
wat er nog niet is.
Je brein houdt van voorspelbaarheid.
Dus het maakt een verhaal
van losse signalen.
Een blik.
Een zin.
Een gevoel.
En hop!
de toekomst is al ingevuld.
Maar ondertussen…
mis je het enige wat echt bestaat:
✦ dit moment
Je voelt niet meer precies
wat er nu gebeurt.
Je checkt niet meer:
Klopt dit echt?
Voelt dit rustig?
Is dit wederkerig?
Want je zit al verder.
En dat is niet zwak.
Dat is menselijk.
Maar het haalt je weg
uit je eigen kompas.
Waar vul jij de toekomst al in... terwijl het nu nog open is?
Als je even stopt. Wat is er nu echt?
"Ik trap in deze valkuil omdat..."
lees je nog een keer je antwoorden terug.
