valkuil 6
Niet alleen kunnen zijn
Je bent er… maar alleen met jezelf voelt leeg
Er zijn mensen
die rustig alleen kunnen zijn.
En er zijn mensen
die daar… creatief omheen bewegen.
Ik kende iemand
die zelden alleen was.
Altijd iemand om zich heen.
Altijd een plan.
Altijd nog “even dit” of “nog even dat”.
“Als zij weggaat, heb ik vanavond iemand anders,” zei hij eens.
Alsof het een logistieke uitdaging was.
Niet per se omdat hij iedereen zo leuk vond.
Maar omdat het stil werd
als er niemand was.
En dat stuk
sloeg hij liever over.
Dus bleef hij gaan.
Van gesprek naar gesprek.
Van gezicht naar gezicht.
Tot alleen zijn
iets werd
wat je vooral goed moest vermijden.
Zoals een lege koelkast
op zondagavond.
Je redt het wel.
Maar liever niet.
En ergens onderweg
raakte hij zichzelf
een beetje kwijt.
Soms zit het niet in het samenzijn.
Maar in wat er gebeurt als het stil wordt.
Wanneer merk jij dat je liever niet alleen bent?
Alleen zijn
is geen leegte.
Het is een moment
zonder afleiding.
De meeste mensen
lopen daar meteen doorheen.
Telefoon.
Mensen.
Geluid.
Iets om het op te vullen.
Maar als je blijft...
gebeurt er iets anders.
Niet meteen rust.
Eerst misschien onrust.
Maar daaronder
zit iets zachts.
✦ iets van jou
Je hoeft het niet te snappen.
Niet op te lossen.
Alleen even niet weggaan.
Gewoon blijven zitten
waar je anders opstaat.
En merken:
je verdwijnt niet
als het stil wordt.
✦ Je komt juist terug
Waar probeer jij de leegte te vullen...
in plaats van erbij te blijven?
Kleine momenten zeggen alles. Daar begint de verschuiving.
"Als ik alleen ben en als het stil wordt, dan..."
lees je nog een keer je antwoorden terug.
