De kikker

Wat zijn de valkuilen van de kikker? We gaan ze zien voor wat ze zijn.

Soms lijkt iemand open, betrokken en liefdevol,
maar onder die zachtheid kan ook onzekerheid schuilgaan.
De kikker laat zien hoe verwarring, aanpassing en hoop
je langzaam kunnen laten geloven dat er straks iets verandert —
terwijl je ondertussen jezelf een beetje kwijtraakt.

Is your fairy tale a farewell tale?

Ik neem je mee naar een, wat achteraf blijkt allesbepalend, moment in mijn leven. Het is in de loop van 2014, een sombere, donkere dag. Ik zit aan de keukentafel en terwijl ik door de beregende ruiten naar buiten staar komt er een gedachte bij me op. “Hoe krijg ik het in vredesnaam voor elkaar om iedere keer van mijn prins een kikker te maken?”

Waarom de relatie verbroken is, is me wel duidelijk. We pasten in het geheel niet bij elkaar. Maar ik ben heel verdrietig omdat er weer een relatie verbroken is. De zoveelste. Ik ben relatiemoedeloos.

Na mijn scheiding in 1994, we waren 10 jaar samen en kregen een dochter, heb ik geen relatie langer dan anderhalf jaar vol kunnen houden. Er was altijd wel iets. Te somber, te veel gedoe, te dichtbij, te ver weg, te leuk voor eventjes, te druk, te stil, noem maar op.

Wel was ik goed geworden in het aangaan van relaties en nog beter in het verbreken ervan. Vaak was ik in staat om vriendjes te blijven, zelfs zo goed dat een paar jaar geleden op de verjaardag van mijn dochter drie exen aanwezig waren, gezellig met elkaar in gesprek, tegelijk met de nieuwe geliefde die voor het eerst de familie ontmoette.

Maar hoe kwam ik zo goed in het verbreken van relaties? Steeds maar weer stoppen, eindigen, gedag zeggen. Iemand het beste wensen en het nog menen ook?

Spoel even met me mee terug in de tijd...

Wat zou de eerste valkuil zijn?

Terug in de tijd.

Ik ben 15 jaar oud en zit op mijn kamer huiswerk te maken of te lezen. Nou ja, ik zit meer te dagdromen. Morgen ga ik mijn vriendje zien nadat hij op vakantie is geweest. Hij is mijn allereerste liefde en ik ben smoor. Wat kijk ik daarnaar uit.

Klop klop. Mijn vader klopt op de deur. Dat is vreemd. Hij komt nooit boven naar mijn kamer. Hij komt binnen, gaat zitten en zegt: “Ga even zitten, ik moet je wat vertellen. Je moeder heeft een vriend. Zij wil wel bij elkaar blijven voor de kinderen (mijn broer en ik) maar ik wil dat niet. We gaan scheiden.” Ook al ben ik 15 en vind ik mezelf heel volwassen, de bodem zakt onder me vandaan. In mijn hoofd buitelen de gedachten over elkaar. Wat betekent dit voor mijn leven? Want goed puber als ik ben, mijn leven draait om mij.

Gelukkig zie ik de volgende dag mijn vriendje. Bij hem kan ik mijn verhaal kwijt en kan ik uithuilen. Wanneer we elkaar zien op een rustige plek in de stad zeggen we beiden tegelijk: “Ik moet je wat vertellen.” “Jij eerst,” zeg ik, wetende dat mijn verhaal een lang verhaal kan zijn. “Ik wil het uitmaken,” zegt hij. Boem. Nu verdwijnt niet alleen de bodem maar de hele wereld onder mijn voeten. Hoe vaak hij daarna herhaalt dat hij dit niet had willen zeggen als hij geweten had wat er was, het leed is al geschied. Mijn hart doet zeer en is als een grote zware deur potdicht geslagen.

Mijn ouders regelden hun scheiding goed. Ze bleven vriendelijk naar elkaar, ze steunden elkaar als het ging om ons, de kinderen, ze waren samen aanwezig bij diploma-uitreikingen, sinterklaasavonden en andere belangrijke momenten. Mijn vader hielp bij mijn moeder in haar nieuwe huis met kleine klussen en zij ging nog regelmatig bij hem op de koffie als ze in de stad was.

Met dit voorbeeld ben ik gescheiden. Mijn ex en ik hebben onze best gedaan om het voor onze dochter op dezelfde manier te laten gaan. In gesprek blijven, op verjaardagen komen en op andere belangrijke momenten samen aanwezig zijn. Het scheiden ging goed.

 Snel vooruit, terug naar de keukentafel. De gedachte die opkomt schudt me wakker. Als ik degene ben die die prins verandert in een kikker, dan moet ik ook degene kunnen zijn die het anders doet. Maar hoe? De afgelopen 25 jaar heb ik me gestort in de wereld van de persoonlijke ontwikkeling. Van Nepal tot de Verenigde Staten, overal ben ik geweest in een zoektocht naar mezelf. Terwijl de gedachte bij me op popt bedenk ik me dat ik alle kennis in huis zou moeten hebben om te kunnen krijgen wat ik zo graag wilde hebben.

 Ik besluit een boek te schrijven, met name om het voor mezelf helder te maken. Een methode, om vanuit mijn valkuil naar mijn kracht te gaan. Om het patroon van de prins een kikker te maken om te keren. Om in plaats van geweldig relaties te kunnen verbreken naar geweldig een relatie behouden te gaan.

De keukentafel verandert in de tekentafel waarop mijn methode langzaam maar zeker vorm krijgt. 

De methode heet W.I.S.H. Het is een vier stappenplan om je liefste wens te realiseren. De methode werkt. Dat weet ik zeker want natuurlijk heb ik de methode aan de ultieme test onderworpen, het vinden van mijn prins. Het is gelukt. Ik heb mijn prins gevonden. Nu is de beurt aan jou.