valkuil 2
De prinses in nood
Je denkt dat je verliefd bent...
maar misschien ben je alleen gered
De prinses las.
Niet zomaar een boek.
Een boek met een kaft waarop alles al verklapt werd.
Een prins.
Een hand.
Een belofte.
En ergens in haar hoofd dacht iets:
'Zó gaat dat dus.'
Niet hardop.
Natuurlijk niet.
Verhalen komen meestal niet binnen met een fanfare.
Ze gaan gewoon ergens zitten.
Op een plank.
In je hoofd.
Onder je huid.
Mijn boekenkast stond er vol mee.
Doornroosje.
Sneeuwwitje.
Assepoester.
Rapunzel.
Andere jurken.
Andere torens.
Andere schoenen.
Maar steeds ongeveer hetzelfde verhaal.
Er is een prinses.
Ze zit vast.
Soms slaapt ze.
Soms wacht ze.
Soms is ze opgesloten.
Soms is ze vooral heel goed in volhouden.
En dan komt HIJ
De prins.
Met een paard.
Een kus.
Een schoentje.
Een zwaard.
Of gewoon een bijzonder goede timing.
Hij ziet haar.
Hij kiest haar.
Hij redt haar.
En daarna wordt alles beter.
Het oude leven verdwijnt.
Het nieuwe leven begint.
Liefst met een kasteel, een koets en betere schoenen.
En niemand vraagt nog:
wacht eens even.
✦ Wat gebeurt hier eigenlijk?
Misschien ken je dit verhaal. Niet alleen uit boeken.
Misschien ken je het uit je eigen leven. Dat je ergens op wacht.
Op iemand die ziet dat je het zwaar hebt.
Op iemand die precies weet wat jij nodig hebt.
Op iemand die de deur openmaakt waar jij al veel te lang naar kijkt.
En misschien noem je dat hoop.
Of liefde.
Of timing.
Maar soms is het gewoon wachten
in een jurk met goede bedoelingen.
Herken je iets van dit wachten?
Misschien voelde het als verliefdheid.
Dat ene moment waarop iemand verschijnt.
Precies op het moment dat jij jezelf een beetje kwijt bent.
Iemand ziet je.
Iemand steekt een hand uit.
Iemand zegt, al is het zonder woorden:
kom maar.
Ik heb je.
En natuurlijk doet dat iets.
Er komt opluchting. Er komt spanning.
Er komt licht op plekken waar het net nog donker was.
Redding heeft nu eenmaal goede belichting
En soms ook nog een paard.
Dus ja, het kan voelen als liefde. Als bestemming. Als eindelijk.
Maar misschien viel je niet alleen voor hem.
Misschien viel je ook voor het gevoel dat je even niet meer alles zelf hoefde te dragen.
Voor de deur die openging.
Voor de hand die kwam.
Voor het idee dat iemand jouw leven even van je overnam.
En als dát voelt als liefde, ga je er misschien opnieuw op wachten.
Niet expres.
Niet dramatisch.
Gewoon een beetje.
Je kijkt langer uit het raam. Je houdt iets in.
Je wordt net iets kleiner dan je bent, zodat iemand anders groot kan verschijnen.
Niet omdat jij zwak bent.
Maar omdat je ooit hebt geleerd dat liefde zo begint.
Met nood.
Met wachten.
Met gevonden worden.
✦ Wat gebeurt hier eigenlijk?
Misschien was het ook opluchting.
Waar heb jij op gewacht?
Op een teken? Op toestemming? Op iemand die eindelijk zag wat jij nodig had?
Of misschien op jezelf, maar dan zonder dat je dat al wist.
Schrijf maar. Niet netjes. Niet mooier maken dan het is.
"Ik heb gewacht op..."
lees je nog een keer je antwoorden terug.
