Bijna eind oktober. Dit weekend was ik in de war door het verzetten van de tijd. Ik heb er altijd wel een kleine jetlag van, maar deze keer maakte ik het goed bont. Martin had ’s morgens bij de koffie de klok verzet. En ik me maar afvragen waarom ik zo vroeg zin had in eten. Want als de klok vooruitgaat, is een uur eerder trek hebben niet logisch. Klopt. De klok ging een uur achteruit. 😂
Martin is weer verdergegaan met de buitenkeuken. De wand op het oosten zouden we altijd al dichtmaken, van de zomer lukte dit niet. Deels door een overmaat aan bezoek – beregezellig – deels omdat het veel te heet was. Nu is het weer lekker. En fijn als de wand straks dicht zit. Daar komt de koude wind vandaan. Met de ramen er bijna in begint het op een klein huisje te lijken. Nou klein, het is groter dan het huisje dat we hebben. En dat hij verder is gaan bouwen betekent het ook: schilderen! Daar gaan we weer... je ziet het, ik kijk er blij bij 😜. Ook al is het een tijdelijk gebouw - bedoeld als onderdak voor spullen, onszelf, gereedschap en noem maar op tijdens al het klussen - in die tijd gaan we ervan genieten!
Vriendinnetje Maaike die hier laatst logeerde, heeft geholpen met het snoeien van een grote boom naast het buurhuisje. Onder de boom hingen veel oude en dode takken, terwijl de boom zelf manjefiek is. Het is een kers, ook al hingen er geen kersen aan. Wonderlijk, want in het voorjaar stond hij vol in bloei. Straks wordt het een schommelboom. De takken die daarvoor geschikt zijn, zijn al vrijgemaakt. We hebben prachtige oude eiken planken die we voor de zitjes kunnen gebruiken. Nu nog de hoogte in met dik touw en die dingen ophangen. Er komen er twee. Gezellig.
Van de week was het al donker en zat ik op mijn favoriete plek aan de eettafel. Te schrijven en te werken, want, ik ben iets supermoois aan het maken. Dat vertel ik nu nog niet, maar binnenkort kan ik het delen. Goed, terug naar de eettafel. Buiten was het donker. Ik keek op en ik zag een lichtje voorbij dansen. Even later de deur open, komt mijn allercharmantse man met zo’n bouwlichtje op zijn voorhoofd, gehuld in favoriete versleten kluskleren, uit het donker naar binnen gestapt. Ik vol in het licht. We doen allebei waar we plezier aan beleven.
Zijn heroverde werkplaats bij het buurhuisje wordt langzaam maar zeker ingericht. Met de nadruk op niet al te snel. Alles krijgt een plekje. Hij is er uren zoet om dat uit te dokteren. En hij geniet. Daar gaat het om, tenslotte zijn we daarom hier. Hier ziet het uit alsof het diep in de nacht is. Maar het is gewoon in de avond, het is al vroeg donker.
Nu hij alles weer een beetje kan vinden, is het bolderkarretje ook zo gemaakt. Martin heeft er voor mij een mooi bakje ingemaakt. Handig, dan valt niet alles eruit tijdens het rijden.
Doordat de buuf (van de geitjes) bij ons appeltjes mag halen voor de pálinka die zij zelf stookt, krijgen wij eitjes van haar kippen van haar. Heerlijk. De eieren in de supermarkt hier zijn beter dan de eieren uit de supermarkt in Nederland. De eieren uit het dorpje hier zijn beter dan die uit de supermarkt. En de eieren van de buuf overtreffen alles. Zelfs ik eet er met redelijk gemak drie op. Supervers en superlekker. Over een tijdje willen we echt onze eigen kippen.
De verbouwing waar we lang mee bezig zijn geweest voor de aanbouw aan ons huisje, voor een slaapkamer, hebben we ook een halt toegeroepen. We doen het niet. De kosten begonnen vorig jaar met de begroting met de vinger in de lucht wel ok. Maar hoe langer het duurde, hoe dichterbij we kwamen, hoe duurder het werd. We zien ervan af. Door de aankoop van ons buurhuisje is er sowieso veel veranderd. Het buurhuisje is een heerlijke logeerplek geworden. En nu, nu iedereen dit jaar geweest is, is het ook fijn voor onszelf.
Ik merk dat ik minder schrijf. Maar er gebeurt minder nieuws. We zijn inmiddels een jaar rond. De verbouwing aan de buitenkeuken is bijna zover dat we aan de winterstop toe zijn. We hebben een lange lijst ‘todo’ voor de winter. Dingen die we binnen kunnen doen. Die we kunnen doen als we tijd hebben. Komen we vast niet aan toe. Net als de likeuren hieronder, alles op z'n tijd. Die staan hier te rijpen. Trouwen noemen ze dat. Mooi he.
