Vandaag belde een ander vriendinnetje. Ze wil graag in september een weekje komen. Om te zien hoe we leven. Want ja, we vertellen er wel over. En we laten foto’s zien. Maar hoe is het nu in het echt? En is het ook wel eens niet leuk?
Goede vraag. Want natuurlijk vertel ik het liefst over de dingen die wel leuk zijn. Overigens hebben die de enorme overhand. Maar een van de dingen waar ik wel eens over struikel is letterlijk dat, het barst hier van de dingen om over te struikelen. We missen echt nog opbergruimte. En we voegen wel af, maar zeker ook toe. Vooral werktuigjes voor op het land. Minitrekkertjes met aanhangertjes, bosmaaiers, grasmaaiers enzovoorts. Alles neemt ruimte in. En nog niet alle troep is weg.
Het is best wel een gedoe om je afval naar de hullekedek te brengen. Zo noem ik het afvalstation. Het heet eigenlijk een hulladékudvarok. Maar dat vind ik te moeilijk. Je moet gescheiden aanleveren. Er staan ambtenaren bij. Die schrijven je naam op en wegen wat je komt brengen. Maar je moet het zelf op de weegschaal leggen en zelf in de juiste container gooien. En daarna zelf vegen als je een troepje hebt achtergelaten. Nu is dat in Nederland niet anders, maar hier is het heet en er is geen schaduw. En ze spreken geen woord buiten de deur. Maar met een vertaalapp en een lach komen we heel ver.
Onze kracht is dat we goed zijn in het opbergen in tijdelijke ruimtes. Achter de caravan staat een kastentje. Daarin staan nu wat tuinierspullen, er ligt gezaagd aanmaakhout en het oude zwembad. Deze is geplakt en is nu het reservebad geworden.
Inmiddels heeft Martin zijn werkplaats leeggetrokken. Het dak moet vernieuwd worden omdat het zo lek is als een mandje. Niet handig als het boordevol met spullen staat. Dus al die spullen staan ook weer ergens anders. Onder andere in zo’n handig kastentje. We willen het hier graag mooi maken, maar wat lastig is, is dat we met spullen heen en weer blijven sjouwen. Het gereedschap lag bijvoorbeeld in en onder de vouwwagen, daarna in de kelder toen we naar Nederland waren, en in het buurhuisschuurtje toen we dat gekocht hadden. En nu weer in een tijdelijke tent. En niet alles is even licht zeg maar.
Nog een dingetje dat niet zo leuk is. De kelder blijft te vochtig. Vind ik. We hebben van alles geprobeerd met de ventilatie. Andere pijpen, zo’n draaiding erop, andere luchtstroom, ontvochtigers. Maar met name de potjes die ik bovenop de kastjes heb staan worden heel erg vochtig, soms zo erg dat het drupt. Dat is niet fijn, want er komt dan ook schimmel op. Het maakt voor de inhoud niet uit, maar fijn is anders.
En nog iets. Garfield heeft het zwaar. Een tijdje geleden liep hij mank. Ik dacht dat ik met hem naar de dierenarts zou moeten, een avontuur dat ik liever niet aanga hier. Dus ik heb de e-Lybra ingezet. Gelukkig gaat het een stuk beter met hem. Maar kennelijk is hij ook ergens van geschrokken. Want de laatste tijd wil hij alleen nog maar eten onder de yucca. Dat lijkt momenteel zijn veilige plek. Gelukkig heb ik hem inmiddels ook weer op het dak gesignaleerd. Dat is een goed teken.
We hopen dat er toch een keer regen gaat komen. Het land is super droog. En heet. De burgemeester schreef in de dorpsgroep op facebook dat iedereen in het dorp uitgenodigd is om in het buurthuis te zijn als we dat willen. Daar is sinds kort airco. De weerapp laat zien dat het voorlopig alleen maar warmer wordt. We doen het er maar mee.
De bomen lijken het nog aan te kunnen, de meeste bomen zien er ok uit of laten zien dat ze het wel gaan redden. En Wally ziet er bijna gelukkig. Hij heeft tijdens de vorige hittegolf een nachtlang extra water gehad omdat er een koppeling van een tuinslang los was gebroken. Precies bij zijn wortels. Geluk bij een ongeluk.
Toch even afsluiten met iets leuks. De wildcamera laat zien dat er niet alleen vogeltjes komen badderen en water drinken, maar ’s nachts zien we regelmatig een egeltje en de kat van de buren. Er was zelfs al een vosje en de laatste paar avonden komt er een hertje water drinken. De eerste keer dat ik hem op de camera zag schopte hij rond in het bakje. Het water was bijna op. Nu vul ik zeker ’s avonds nog een keer goed bij. Ook hertjes moeten kunnen drinken!
En nu, terwijl ik achter mijn laptop zit, is in de tussentijd het hertje weer voorbijgekomen. Hoe leuk is dat? Misschien voor de hertjes niet. Water is schaars. Ik ben blij dat dit hertje in ieder geval de weg naar onze tuin heeft weten te vinden.
En hoe het hier echt is? Dat weet je pas als je het ervaart. Wees welkom.
