Ik ben de klos

’s Nachts komen ze op mijn voeten af. Muggen in soorten en maten, maar onhoorbaar. Ik word wakker als ik mijn voeten tot bloedens toe open aan het krabben ben. Martin heeft nergens last van. Dus ik ben het lekkerst. Joepie.

Maar verder is het hier leuk hoor.

De laatste dagen rondom de Hongaarse vrachtwagen laden, de overdracht van het huis, en ons eigen vertrek waren zacht gezegd vermoeiend. Tussendoor de nodige uitzwaaimomenten met een “tot morgen” want dan moest er toch nog weer iets gedaan worden. Ik voelde de tranen in m’n ogen. Niet zozeer vanwege het weggaan en achterlaten, alhoewel je dat misschien zou verwachten. Maar dertig keer vertellen dat we zin hebben om te gaan om iets nieuws te beginnen, maakte dat ik het gevoel kreeg dat het maar niet opschoot. Wanneer konden we nu eindelijk eens gáán?

Nu zitten we hier alweer een week. In het huurhuis tussen de dozen die de verhuizers links en rechts hebben opgestapeld. Ik had er een systeem voor bedacht. Handig. Maar soms zoek ik me nog te pletter. Waar zijn de handdoeken? Die zijn meestal gebruikt als opvulmateriaal dus dat kan overal zijn.

De eerste dag kwam de regen met bakken naar beneden. Gelukkig, voelden we ons meteen thuis. Wij brengen de vruchtbaarheid. Maar daarna begon de zon te schijnen. Ik geniet me suf van de blauwe luchten met witte wolken. Geen grijze of witte massa zoals in Nederland.

De kat ontsnapte na twee dagen. Garfield wilde wel mee verhuizen en ik had hem beloofd dat het buiten heel leuk zou zijn voor hem. Ik in tranen want ik voel me verantwoordelijk. Voor de kat, maar ook voor Martin vanwege een autorit van 19 uur met een schreeuwend kattenbeest. Totdat ik er onderweg wanhopig een doek overheen gooide. Het werd stil, kennelijk werkt het hetzelfde als bij een papegaai. Een medestudent uit de dierentolkgroep ging met Garfield in gesprek. Hij vertelde dat hij klaar was met binnen zitten en echt wel terug zou komen. Inderdaad, na twee dagen kwam hij gewoon aanwandelen. Om vervolgens te eten alsof hij twee dagen niet gegeten had. Nu loopt ie in en uit.

Die Hongaren zijn rare jongens hoor, net als de Romeinen. Maar ook praktisch. We wilden graag een wasmachine en, heel lief, heeft de verhuurder dit geregeld. Hij staat in een van de badkamers (daar zijn er twee van) klem tussen het toilet en de wastafel. De elektriciteit komt uit het stopcontact van het scheerapparaat, water komt uit een kraan met een heuse wasmachineaansluiting en de afvoerslang hangen we over de toiletrand wanneer we een wasje draaien. Het werkt. Buiten hebben we een touwtje gespannen tussen een paar bomen, de was is binnen een uur droog.

Iedere keer als we het terrein bij ons huisje oprijden voelen we ons thuis. De energie voelt daar anders. Het is er rustig. Er is minder straling, minder storing en minder herrie. De honden van de boerderij blaffen wel, maar het klinkt ver weg. Overdag is er altijd wel iemand ergens bezig met het gras maaien of onderhoud van het een of ander. Maar niks is direct naast de deur, het zijn geluiden die horen bij een zomerse omgeving.

Wij worden net zo inventief als die Hongaren. Geen broodmes om het brood te snijden? De reciprozaag van Martin doet wonderen. Het is kamperen in extrema. De ideeën voor ons huisje krijgen steeds meer vorm. We willen een slaapkamer aanbouwen. Dat geeft de ruimte voor de enige kamer die er is om het volledig als woonkamer/keuken in te richten. We hebben het al leeggehaald. Die foto’s zijn te zien op mijn facebookpagina. Twee tenten doen nu dienst als extra opslagruimte op het landje.

Om me nuttig te maken begon ik vast met het snoeien van de appelbomen. Die zijn enorm uitgeschoten omdat er in de winter geen aandacht aan is besteed. Ik had vier bomen gedaan toen een buurvrouw al tierend naar me toe kwam lopen. In haar beste Duits liet ze me weten dat wat ik deed vreselijk was en niet goed voor de bomen. Met haar hoofd in haar handen keek ze naar de bomen: “Ohohohoh”. Ik heb maar aan een Nederlandse kennis hier gevraagd wat ik wel en niet moet doen met die bomen, dat vond ik toch wat gemakkelijker communiceren dan met een opgewonden Hongaarse buuf. Voorlopig doe ik dus even niks – wat bomen betreft dan – dat is duidelijk.

Een van de eerste dingen die we gaan proberen te regelen is een brievenbus. Op dit moment heeft ons huisje alleen nog maar coördinaten, maar nog geen adres. En een adres is noodzakelijk voor allerlei zaken hier.

Toegang tot ons huurhuis

Verder voelt het voorlopig nog als vakantie. Dat komt natuurlijk ook door het weer.  Vandaag wordt het 37 graden en de komende week komt daar nog eens een graadje of wat bovenop. Ik houd niet van een zwembad in de tuin, maar langzamerhand begin ik begrip te krijgen voor die zwembaden die ik bij de Nederlanders die ik hier volg, aangelegd zie worden. Misschien kopen we van de week een klein opblaasbadje, zo een waar we net languit in kunnen liggen. Kunnen we ook af en toe afkoelen.

Straks maak ik een lijstje voor onze hulptroepen hier in Hongarije. Het is belangrijk dat we gaan kennismaken met onze burgemeester en gaan vragen wat we wel en niet mogen. Met name als het gaat om het bouwen. Want naast het aanbouwen van een slaapkamer willen we een grote werkplaats/schuur voor Martin en een atelier voor mij. De plekken hebben we ook al in beeld. De buitenkeuken kunnen we vast wel gewoon maken. We bedenken ook plekken voor gasten. Want we ontvangen graag onze vrienden en familie die willen komen kijken hoe wij leven en mensen die behoefte hebben aan vier-uur-cup-a-soup-momentjes, maar dan de hele dag en niet alleen om 4 uur.