Een paar dagen geleden haalde ik vriendin Mienke op van het vliegveld. Onderweg was er tijd en stof genoeg om bij te kletsen. Ze verblijft in het ‘buurhuisje’ dat ze helpt afmaken. Maar nu al is het de beste plek om te verblijven als je hier bent. Twee dagen later kwam er nog een stel vrienden uit Nederland vakantie vieren. Hun campertje past precies naast ons huisje en staat, met behulp van oude planken, balken en andere stukjes, recht. We wonen op een heuvel dus er is werkelijk niets recht. Gelukkig zijn de mannen creatief en lukt het gewoon.
Met z’n vijven op dit moment verblijven we het meest in de gloednieuwe, en nog niet affe, buitenkeuken. Ik heb er al eerder over geschreven. Jemig, wat is het een fantastische plek. Straks op de bouwtekeningen staat dit als tijdelijk gebouw ingetekend, om de uitbouw te kunnen maken. We moeten natuurlijk wel spullen kwijt kunnen en in de tussentijd kunnen blijven leven. Gelukkig kan tijdelijk best lang duren.
Voordat iedereen kwam heeft Martin op mijn verzoek er een soort aanrecht in gefabriekt. Een grote OSB-plaat in de lengte doormidden en met een zeiltje erover is het een fantastische werkplek geworden. Gaskookplaat ernaartoe. De slowcooker, waterzuiveraar en keukenmachine staan gezellig naast elkaar en hebben met een beetje inschuiven nog plek gemaakt voor een droogmachine. Hoe lekker is het als alles gewoon opgesteld staat en gebruikt kan worden! Ik hoef niet onder in kastjes te duiken of uit een opslag te halen. Wat een feest.
Toen wij hier kwamen wonen stond er in ons piepkleine huisje een drie meter lange tafel met aan weerszijden houten banken. “Past wel,” moet de oude eigenaar gedacht hebben. In alle huisjes zien we herinneringen aan tijden waarin mensen samen kwamen om land te bewerken, te snoeien en te oogsten. Om samen te vieren dat het gelukt was. In ieder huisje vinden we stapels borden en kopjes en glazen in alle soorten en maten. Die lange tafel moet er heel gezellig uitgezien hebben indertijd. Wij maken er dankbaar gebruik van. De donkerbruine houten tafel staat in de buitenkeuken als een centraal punt waar iedereen zich omheen beweegt, aan gaat zitten en dat in de loop van de avond vol komt te staan met de overblijfselen van het goede leven. Met een paar gezellige lichtjes en goede gesprekken zijn de dagen en de avonden gevuld.
Martin is samen met vriend Jelmer de kelder van het buurhuis aan het ontruimen. Twee puffende mannen lopen af en aan. Er komt genoeg uit. Water in de vorm van zweet uit de mannen en spullen uit de kelder. Het is een prachtige boogkelder en hij is nagenoeg helemaal droog. Vroeger, in het huis waar ik woonde voordat ik Martin leerde kennen, sliep ik ‘s zomers in de kelder. Het luchtbed pakte de kou van de grond op en ik lag in een pyjama onder een dekbed. Wat is dat goddelijk in de soms belachelijke hitte van de zomer. Ik stel me bij deze kelder een prachtig hemelbed voor, een lampetkan in de hoek en een beeldje in de nis. Alles wit of licht. Koel in de zomer en relatief warm in de winter.
De kelderschatten verzamelen we. Zij krijgen weer een plek. Ergens in de tuin. In het huis. Of in het buurhuis.
Het zwembad is lek, maar toch ook niet. Ook al zit er een gat in door die tak die er eigenwijs doorheen kwam, hij loopt niet of nauwelijks leeg. Ik denk dat er meer verdampt door het warme weer dan dat er door het minuscule gat weg loopt. Iedere dag minstens een, maar vaak twee keer afkoelen is een feest. De eerste keren dat we erin zaten keken we elkaar aan. “Decadent hè?” Maar dan maar decadent. Wat heerlijk om zo de te hete momenten van de dag te kunnen overbruggen. We hebben er van die handige drijfdingen in. Ja, ook een zwembandje. Die gebruiken we met een plankje erop als tafeltje. En inmiddels is de collectie zwembadgereedschap aangevuld met een schepnetje, een bodembezempje en een waterstofzuigertje. Ach, we waren toch al decadent bezig.
