Ons landje is een sprookje. Iedereen die hier komt vindt het een heerlijk landgoedje. Een fijne plek. Een goede sfeer. Sprookjesachtig. Dat vinden wij ook. Een van de meest interessante ontdekkingen vind ik de vliegende herten. Het is net of er een donkergekleurd elfje voorbijvliegt. Ze staan bijna rechtop en vliegen zo tussen alle takken van Wally de walnoot en Karel de kers door. Het geluid is minder elfjesachtig, het klinkt net alsof er een kudde bromvliegen aankomt. Een van de herten had zich in de badkamer weten te manoeuvreren. Ik heb hem of haar natuurlijk gevangen en naar buiten gebracht.
Ik heb een wildcamera opgehangen bij een waterplaatsje. Zo leuk om te zien wat er ’s nachts gebeurt. We hebben hier het egeltje al een paar keer op bezoek gehad en zelfs een vos. En de kat van de buren weet de weg naar het water. De merels beginnen ’s morgens om half zes al te spetteren en worden afgewisseld door allerlei soorten vogels. Allemaal willen ze drinken en badderen.
De vogelapp laat ik 's morgens detecteren welke vogels zitten te zingen. Ik lach me rot om het 'gekrahkrah' van de fazant en geniet van de zang van de wielewaal. Van het mannetje dan, het vrouwtje krijst. En hard ook. Ik begin het geluid van de specht te herkennen. De merel en de zwartkop haal ik nog door elkaar, die klinken bijna het zelfde. We hebben een zanglijster gehad, een vlaamse gaai, de duif koert hier regelmatig lustig en de koolmees en musjes twitteren en tsjilpen. Misschien is het de leeftijd die meespeelt, maar ik vind het echt leuk die dieren.
Aan het begin van de avond zetten we onze stoelen midden op het landje en kijken we naar de lucht. De vleermuizen zorgen ervoor dat wij minder last hebben van muggen. Ze worden begeleid door het geluid van de krekels die om ons heen klinken. En we kijken uit naar vuurvliegjes. Ik heb er over gehoord, maar wij hebben ze nog niet ontdekt. Dat zou gaaf zijn.
