We zijn naar Nederland geweest. Met het vliegtuig, logeren bij mijn moeder. Twee dagen heen en weer rijden (met mama’s autootje) voor familiebezoek, drie dagen retraite bij de BUR in Driebergen. Lekker, ondergedompeld en bovengekomen in een mooiere wereld, schreef ik naar René en Susanne, de trainers van dat weekend. En we zijn blij dat we weer thuis zijn.
Voordat we gingen waren Karel en Kees Kers ineens zover om hun kersen af te geven. In overleg met ChatGPT, mijn grote vriend in deze tijden waarin alles nieuw is, besloot ik te plukken en simpelweg te wecken. Met pit. Dat ontpitten is gedoe. In het vorige bericht liet ik zien wat een slachtwerk dat geeft. En het komt later wel, als ik ze van de winter of zo ga verwerken tot een gelei, een jam of weet ik veel wat. Van de 14 potten waren er drie niet goed gesloten na het wecken. Daar heb ik nog 4 flessen siroop van kunnen maken. Jemig wat productief. En niet echt ontspannen.
De dag voor we terugkwamen uit Nederland heeft het hier gestormd en gehageld. De kersen zijn niet lekker meer, waterig. Er lagen veel geblutste walnoten, appeltjes, peertjes en perziken op de grond. Die heb ik opgerold, voor de hele tuin ruikt naar een wijnvat. Van de appeltjes, peertjes, perziken en walnoten heb ik likeuren en azijn gemaakt. Tenminste, het staat nu in de maak. Zonde om alles verloren te laten gaan. De agenda raakt vol met momenten om te checken, om te zeven en vooral om te proeven.
Helaas is de moestuin in aanleg niet geslaagd. Ten eerste heb ik geen idee wat ik doe op deze grond, ten tweede kwam de storm. Er staan nog een paar tomatenplantjes overeind. Maar dat is het dan ook wel. Er is geen pompoen, meloen, komkommer of rabarber te ontdekken. Volgend jaar gaan we in de herkansing.
Ontspannen? Nog niet echt.
Overigens wordt ik wel zen van het maken van die tincturen, likeuren en azijnen. Lekker appeltjes en peertjes kloven, in een potje doen en stormlikeur maken. Naast de kersen- en walnotenlikeuren zijn er nu twee stormlikeuren in de maak. Een met appeltjes/peertjes/perziken en eentje met perziken en pruimen. Ik ben benieuwd.
Die roller is echt superhandig. Ik kreeg er een van een vriendin toen we deze kant opkwamen. Voor de walnoten. Maar het blijkt dat het ook fantastisch werkt voor kleine te vroeg gevallen appetjes, peertjes en perziken. Dat is wel ontspannen werken.
Daarna werd het heet. En het bleef heet. En het blijft heet. We kunnen puffen. Of we kunnen het anders doen.
We hebben een zwembad gekocht. Het voelt decadent. Naast het pierenbadje dat we thuis hadden toen ik kind was, heb ik nooit een zwembad gehad. Deze is 3 meter wijd en bijna een meter hoog. Toen hij opgezet en vol was kwam de vraag: Hoe stappen we erin? Dus nog snel op pad voor een zwembadtrapje. Even doorkomen en dan, ademhalen, afkoelen. Wat is het heerlijk. Ontspannen.
Van boven naar onder is foto's van links naar rechts:
Het kippenhok to be was ons schilderhok. Maar schilderen kan nu in de buitenkeuken dat op dit moment meestal als werkplaats fungeert. Martin heeft het hok in de hitte opgeruimd, schoongemaaid en de hangmat opgehangen. Natuurlijk even proefliggen.
Zwembad opgezet, pomp aangesloten, urenlang vol laten lopen. En natuurlijk proefzwemmen!
Daarnaast de buitendouche. Voor even snel afkoelen of afspoelen. Of gewoon even lekker
ONTSPANNEN...
Je ziet dat het landje afloopt. De pallet staat horizontaal. Echt.
Dus dat was even genieton. Relax. Ontspannen.
Maar… het zwembadje staat in de tuin. En in de tuin is er natuur. Die natuur heeft besloten dat er een eigenwijs steeltje op de grond over het hoofd gezien werd door Martin. Met een piepklein laagje water in het bad liet hij zich nog niet zien. Maar het gewicht van het water was na vollopen dusdanig zwaar, dat steeltje besloot dwars door het grondzeil en zwembadzeil heen omhoog te steken. Het water loopt nu heeeeel langzaam weg. En wij hebben weer een leermoment aan onze steile leercurve toegevoegd.
Wordt vervolgd.
