April vloog voorbij. Mei vloog voorbij.
Wat gebeurde er zo allemaal op ons landje in het Hongaarse?
MAAIEN
Na de wisselende dagen in maart werd het in april ineens lekker warm. Ook in Nederland begreep ik. Maar wat had dat ook in de gaten? Het gras! We kwamen erachter dat zoveel land betekent: MAAIEN!
In de omgeving klinkt het iedere ochtend alsof er een groep wilde broemvliegen erop losgaan. De mannen uit de buurt maaien het gras. Langs de weg. Langs de sloten. In de sloten. Op het kerkhof. En op het eigen erf. Er is een verplichting om de boel bij te houden, we wonen in een boerengebied.
In het vorige stuk zag je Martin al onze nieuwe grasmaaier uitproberen. Die is inmiddels al flink door de wol geverfd. De maaier bedoel ik. Maar Martin misschien ook wel. Inmiddels is daarbij gekomen:
- Een elektrische bos/kantenmaaier (die ik alweer om zeep geholpen heb)
- Een maairobot (experiment, aanbieding van de Lidl)
- Een benzine kanten/bosmaaier (dat is het echte werk)
We mogen de klepelmaaier van vriend Paul af en toe lenen. Dat ding noemen we 'het beest' omdat het werkelijk overal doorheen gaat.
We maaien niet alles tegelijk. Deels omdat dat in de tijd gewoon niet lukt. Deels omdat we ook wat willen laten staan voor de dieren.
Handig die robotmaaier
BEZOEK
We hadden ze niet meer verwacht omdat we weten hoe druk ze zijn. PUUR Zentrum in Almere is altijd in beweging. Is het ene nog niet af, dan is het andere alweer in de maak. Martin heeft vorig jaar geholpen met het bouwen van de keuken in gebouw 1. Is het ding net af, wordt het verhuisd naar gebouw 2. In december heeft Martin nog geholpen met de inrichting in gebouw 2. Maar het was nog lang niet af toen we gingen. En het is nog niet helemaal af. Maar toch kwamen ze. Wim en Manon sjeesden in de camper onze kant op. Een paar heel gezellige dagen - en avonden - volgden. Na vriendin Pauline, die vorig jaar mijn autootje hierheen had gereden heeft, was dit ons eerste bezoek op ons landje.
Een paar dagen na deze gezelligheid kwamen de jongens van Martin deze kant op. Samen op vakantie bij hun vader. Ik heb Martin een week lang niet in kluskleren gezien! Martin ging lekker met ze op pad en heeft dingen in de omgeving ontdekt waar wij nog niet eerder aan toegekomen zijn. De een sliep in het buurhuisje in wording op een matras op de grond, de ander in de vouwwagen die in een hoek van ons terrein staat. De oudste gaf de vakantie een 8 - het was niet in Spanje, want dan was het hoger geweest - en de jongste gaf aan dat hij deze zomer nog wel een keer terug wilde komen. Fijn om te horen dat ze het naar hun zin hebben gehad.
OOGSTEN
Naast het maaien gebeurt er nog iets. De natuur lijkt te ontploffen. In het vroege voorjaar heb ik me al bezig gehouden met de paardenbloemen en een overheerlijke paardenbloemengelei gemaakt. Die is inmiddels op. Manon had me gewezen op de vlierbloesem en ik besloot daar vlierbloesemlimonade van te maken. Maar, toen was het hek van de dam.
Het werd vlierbloesemchampagne. Met een paar soorten, dus ook een met munt een eentje met rozemarijn. En toen dat bleek te kunnen kwam er ook een rozenchampagne. De roos voor de deur ontplofte dus ja, ook maar gebruiken. Rozenchampagne puur en rozenchampagne met aardbei. En brandnetelbier. En van alles siroop.
Rustig laten gisten op het aanrecht. Na een paar dagen overhevelen in de beugelflessen en dan iedere dag even laten boeren.
En ik ben gek op labeltjes maken 🙂
MOESTUIN
Ik merk ook dat ik gek ben op het creëren van dit soort drankjes. De moestuin is een ander verhaal. Wat een gedoe. We hebben tomatenplanten, komkommers (bij elkaar uit de buurt) en pepers in de grond gezet. Een stellage van bamboetakken moet de boel vast- en bij elkaar houden. Nou, dat lukt niet. Eén storm en huppekee, daar ligt de boel weer. Daarnaast heb ik een verzameling pompoenen in bakjes die heel graag de grond in willen. Ik zie er tegenop, maar het gaat vandaag gebeuren. In plaats van sla plant ik ze wel tussen de komkommers en tomaten, op het open veldje. Ze hebben toch ruimte nodig. Maar ik ontdek dat die moestuin niet mijn hobby is. Het fruit en het maken van van alles wel. Goed om te weten.
BUURHUISJE
In de tussentijd wordt er gewerkt in het buurhuisje. De buitenkant laten we nog even voor wat het is. Niet al te fraai, maar het functioneert. Binnen moet er geleefd worden, dus dat eerst. De badkamer is gedaan, al moet er nog wat aangesloten worden. De kamer knapt enorm op met de mural die we uit Nederland hadden laten komen. Inmiddels is het al verder ingericht. Dit betekent dat we gemakkelijker gasten kunnen ontvangen.
KERSEN
Het wijnhuis is inmiddels in ons bezit. Daar stond de kersenboom in volle bloei, ruim een week eerder dan de boom op ons landje. En nu waren de kersen rijp. Fekete, zwart, moesten ze zijn volgens de oude eigenaresse. En dat waren ze. Dus ook hier, oogsten! En meteen ontpitten en siropen en kersenlikeur van maken. Wat een slagveld, dat ontpitten. Een paar spetters op de muur bewijzen dat. Ik moet dus niet alleen opletten voor mijn kleren, maar ook voor de omgeving!
O ja, en die huisjes. We hebben nu vier huisjes. Ons eerste huisje noemen we ons eigen huis. Het buurhuisje dat we gekocht hebben blijft 'bij de buren' heten. Dan hebben we het wijnhuisje waar deze donkere superzoete kersen vandaan kwamen en we hebben nog het gele huis waar ik eerder een keer over verteld heb. De laatste twee zijn echte projecten. Het wijnhuisje bijvoorbeeld heeft geen aansluiting op stromend water. En is nog echt een wijnhuisje. Heb je zin om eens te komen, maar niet alleen te zitten zijn? Je mag hier altijd wat komen doen 😀
KAREL
Karel, onze kersenboom staat nog in de wacht. Bijna is het zover.
Begin april zat ik eronder. Vol ontzag te luisteren naar de honderden bijen die van bloem tot bloem vlogen. We hebben bijenkasten in de buurt, tof. Nu, begin juni, zijn de kersen donkerrood aan het kleuren. Ik pluk af en toe al en eet ze gewoon op. De takken hangen zwaar en laag door het gewicht van de enorme hoeveelheid glanzende kersen. Het voelt als overvloed. Wat een rijkdom.
PROEVERIJ
We hebben een appgroepje met zes Nederlandse meiden. Daar reken ik mezelf ook toe. Fijn om dit te hebben, want we houden contact, we helpen elkaar, we moedigen elkaar aan en we delen leuke dingen. Zo deelde ik een foto van het project bloesemchampagne maken. Er ontstond een idee voor een proeverij. En zo geschiedde. Afgelopen weekend kwamen ze hier, in de buitenkeuken waar alles uitgestald stond.
Alles wat we hier doen is een groot experiment voor ons. De champagnes had ik niet geproefd, dus de proevers liepen hetzelfde risico als wij. Het kon geweldig zijn, of helemaal niets. Ik heb ze de champagnes en siropen laten proeven en gevraagd om cijfers. Gemiddeld kregen de siropen een dikke 8 - vooral de vlierbloesem. De champagnes werden heel wisselend beoordeeld. Op het brandnetelbier werd meteen gereageerd: "Oh wat lekker!". En ik had bij het laten boeren steeds gedacht, hm, dat ruikt niet echt lekker. Verder kregen alle vlierbloesem- en rozenvariaties cijfers varierend van een 5 tot een 9. Waarbij duidelijk blijkt, smaken verschillen.
Maar, niemand is ziek geworden en het was reuze gezellig.
NIEUWS
Dus als je dacht, waarom hoor ik niks. Nou, daarom. Maaien en oogsten. Dat is wat we nu te doen hebben. En ik mag schilderen. De buitenkeuken is nog niet af. Maar het wordt me toch mooi! Ik zie lange avonden, straks bij een houtkachel in een gemakkelijke stoel, boekje aan de ene kant, glaasje aan de andere kant. Nog even dromen. En schilderen. En bouwen.
